Triatlon XL Gerardmer (F) 4 september 2010

Hoofdstuk 1 - Zjump, zjump
door Michiel

“Jump, Jump, Jump” brult de speaker. Maar dan op z’n Frans. Dus eigenlijk een beetje, Zjump, zjump, a la inspector Clouseau. Samen met het lawaai van een helikopter op een meter of twintig boven je, keiharde muziek, en de enthousiaste speaker draagt dit bij tot een sfeervolle zwemstart. De rillingen lopen over m’n rug. Ik sta te midden van zo’n 1200 neopreen zeehonden met een gele badmuts op te wachten op het onvermijdelijke startschot van de Triathlon van Gerardmer over 1,9 km zwemmen, 94,5 km fietsen door de bergen van de Vogezen, en 21km hardlopen.

Mijn gedachten gaan terug naar de vorige avond. Samen met Aaldrik, Arnold, Willem en coach/fotograaf Rene, besloten we toch naar de pasta party te gaan ondanks dat we genoeg boodschappen hadden gedaan om onze eigen party te organiseren. De tafels waren gedekt en je kon je vreselijk te buiten gaan aan elk soort italiaans deegwaar met bijbehorende saus. Naast ons tafeltje stond een gezette Fransman bier te tappen. Deze verleiding was te groot.


De sfeer hier in Gerardmer is erg goed. Alles is Triathlon. We hebben het ook praktisch nergens anders over. Soms probeer ik een opening over een ander onderwerp. Kansloos. We zijn allemaal zenuwachtig (Ik niet. Aaldrik), vooral Willem en ik, aangezien dit ons debuut wordt op de halve afstand. Finishen is het doel leggen we elkaar meerdere malen per dag uit. Toch is dit mijn ding. Ik denk aan mijn gezin, mijn sport, mijn leven. Ik voel me gelukkig.

‘s Avonds in de stacaravan lig ik naast Arnold te wachten tot ik in slaap val. Ik hoor aan de ademhaling van mijn kamergenoot dat ook hij nog niet slaapt. We praten nog wat over intensiteiten, omslagpunten en krachtverdeling. Daarna besluit hij om verder in de huiskamer op de bank in slaap gaat proberen te komen. Enige tijd later is zijn ademhaling verandert in de mij inmiddels welbekende espresso machine. Dunne wandjes zo’n caravan.

Knal! We zijn weg. Ik ben met Aaldrik en Arnold aan de rechterkant gestart. (ik adem links) Willem koos voor een startplek links. Hoofd boven water met een waterpoloborstcrawl tijdens de eerste meters ivm de drukte. Voelt eigenlijk goed. Voor het eerst deze week zijn m’n zenuwen verdwenen. Water voelt koud maar lekker. De drukte valt me enorm mee. Willem had het iets lastiger hoor ik later. Bij hem is het een stuk drukker en hij moet eerst nog over een rotsblok klimmen voordat hij in het water beland. Ik zwem relaxed en probeer zo goed mogelijk op m’n techniek te letten en geen onnodige energie te verspelen. Na de eerste boei zwemmen we tegen de zon in. Ik volg de voeten voor me en ga ervan uit dat ik de goeie kant op ga. Na zo’n 20 minuten zwemmen komen we bij een oever waar we het water uitmoeten, een stukje over het strand lopen, en weer het water in moeten voor het laatste stuk. Voordat ik het water weer induik kijk ik naar de triatleet voor me. Komt me bekend voor. Arnold! Dat geloof je toch niet! Het hadden er ook 1199 anderen kunnen zijn. Uiteindelijk kom ik na ruim 30 minuten uit het water en hoor later dat Arnold er een minuut voor zat. Hij heeft puur gas gegeven de laatste meters. Willem komt na zo’n 35 minuten uit het water op de voet gevolgd door Aaldrik. Op naar de fiets!


Hoofdstuk 2 - Ik ga naar Gerardmer in Frankrijk en ik neem mee...
door Aaldrik

en ik neem mee: mijn zilveren Principia (http://twitpic.com/2jyttt) met een pielverzet. Ik heb het kaartje van het fietsparcours goed bestudeerd. Aan mijn Cervelo heb ik niks.

Na 39 minuten doe ik een eerste trap. Kunnen er niet genoeg worden; ik zie een beetje op tegen het lopen namelijk. Mij laatste halve marathon was meer dan een jaar geleden. Eerst is er 90k te fietsen.

Door Gerardmer is het vlak, behalve de verkeersdrempels. En het asfalt is niet je-dat. Ik passeer veel fietsers. Bocht rechts, na 300 meter is er weer een bocht rechts, dan een smal weggetje dat venijnig omhoog gaat. Hoe ik dat weet? Eergisteren hebben we het parcours verkend. Rene reed hier als een schicht omhoog. Ik heb nog snel een 27 achter gemonteerd.

De klim valt niet mee. Drie, vier dik gaan we naar boven. Dit is een serieuze inspanning. Ging gisteren toch makkelijker. Hartslag 168. ‘Stick to the plan’, heb ik Arnold gisteren nog tot vervelens toe gezegd. Moet dus terug naar 155. Gebeurt zo wel bij het dalen. Was deze klim gisteren ook niet korter.

Ik zeil moeiteloos naar beneden met 50k op mijn ligstuurtje en ben blij dat ik de bochten een beetje ken. Veel Franse namen op de startnummers trouwens. Ik rij achter Olive, of is het Oliv zoals op zijn pak staat. Mijn Frans is niet genoeg om het hem te vragen. Ik ben op jacht naar Nederlandse namen, maar het zal nog wel twee rondjes duren voor ik die heb. Oliv(e) daalt beter dan ik.

De tweede klim lijkt een beetje op Alp d’Huez, maar dan 3 kilometer. Ik weet dat ik klein moet rijden. Het wordt 36 27. Is dat het blauw van een AZVD pak? Willem? Het klimt opeens een stuk makkelijker.

Het is een AZVD pak, dat van Michiel. Het kost een paar minuten om bij hem te komen. Dan blijkt het Arnold. Michiel rijdt vlak voor hem. ‘Aanpikken’ roep ik nog, maar versnellen om dat onmogelijk te maken doe ik niet. Het is een flauwe grap, maar dat is niet de reden dat ik niet versnel. Het gaat naar beneden en zonder trappen gaat dat meer dan hard genoeg. Ik probeer te volgen in het spoor van Jean-Paul die een stuk beter daalt dan ik. Guillaume trouwens ook. Hij werpt de vraag op waar Willem, zijn Nederlandse pedant, eigenlijk is.

In de remmen. Haakse bocht naar rechts -gisteren reed ik vrolijk rechtdoor achter Arnold aan en dat betekende 6k omrijden met 3k extra klimmen- en daar is de derde klim. ‘Salut salo’. Het is een steile smeerlap. Ik weiger uit mijn zadel te komen en klim zittend. Een 28? Was dat niet wat geweest.

Daar is Oliv(e) weer. Hij zwabbert behoorlijk. ‘Ola Oli’, denk ik . En alsof hij gedachten kan lezen mompelt hij ‘Excuse-moi’. ‘Aucun problem’.

Ik daal en hard ook. 69k zonder een trap. Ik wou dat mijn kilometerteller kapot was zoals in Holten. Het daalt een stuk makkelijker als je niet weet hoe hard je gaat. Het lijkt me geen goed idee om op mijn ligstuur te gaan.

1:04. 6 minuten sneller dan gepland. En daar gaat-i voor de tweede ronde.


Hoofstuk 3: Stick to your plan
Door Arnold

Zit op de fiets en er gaan gedachten door me heen, gedachten die ook tijdens het lopen, zwemmen en het nietsdoen in de dagen voor de triatlon door m’n hoofd hadden kunnen gaan. Gezien de chronologische volgorde in dit verhaal gaan we toch nog even een kleine stap terug. Het gaat om het het “stick to your plan” principe. Het principe dat ik sinds enkele slechtere ervaringen, o.a. maagklachten, spullen vergeten, verkeerd lopen in het parc-fermee, steevast toepas. Het doen van een triatlon lijkt zo eerder op een met SMART-doelen opgesteld projectplan. Tja zo lijken we eerder professionals dan triatlonamateurs, maar wacht maar tot je zelf een halve triatlon gaat doen… Het stick to the plan geeft mij houvast. Nu zie ik dat de mannen die mij op donderdag in de testklimmen hun achterwiel lieten zien (jeetje ben ik zo snel afgetakeld?) en normaal altijd met praatjes in de zwembaan liggen toch ook wat zenuwtrekjes beginnen te vertonen. Erg leuk om te zien! Ik weet het zeker: dit weekend gaan er ervaringen voor het leven worden opgedaan.
Onderdeel van het plan waarbij in de laatste 48 uur toch nog wordt geprobeerd de gebrekkige voorbereiding te compenseren zijn o.a. middagtukje op de dag voor de wedstrijd, (weet toch dat ik slecht slaap de avond van tevoren), geen alcohol bij de pastaparty en elk uur van de dag een bidonnetje paraat om de vochtvoorraad volledig vol te tanken. Iedereen staat op scherp, Michiel en Willem doen hun eerste halve triatlon, wanneer ze net zo gespannen zijn zoals ik vorig jaar in Allgau kan ik me voorstellen wat ze meemaken…

We waren aan het fietsen. De ronde eindigt met een afdaling, komt mooi uit want bij elke afdaling haal ik de klimvrienden weer bij. Normaal een slechte racetactiek, compenseren in de afdaling is bloedlink, maar ik blijk een betere daler, veel risico heb ik niet genomen. In elke klim laat ik de mensen gaan (stick to your plan, hs 165 is the max). Op de weinig voorkomende vlakke gedeelten in het parcours kan ik bijsluiten in de groepjes. Dit principe herhaald zich constant. “Nu zie ik het”, hoor ik in het Vlaams, “Ge komt uit Nederland”. Inderdaad! Noord-Holland om precies te zijn. En klimmen is niet m’n sterkste kant. Vlaams accent, normaal schiet ik dan altijd snel in de lach, nu ben ik gewoon blij om weer eens met iemand te kunnen praten. Het blijft namelijk erg lang stil, afgezien van wat opmerkingen in het Duits met een Duitse krachtpatser, o nee, een vrouwelijke pats(t)er, hoe noem je die? Ze vond de klimmen blijkbaar nog niet zwaar genoeg en had een dicht achterwiel gemonteerd.

Hey daar staat wat blauws. Michiel staat aan de kant, plaspauze. Hij heeft me met fietsen bijgehaald, het spelen is begonnen: stayeren is niet toegestaan maar we doen wel een soort kop-over-kop spelletje. De spelregels zijn anders dan normaal. Niet wie het langst voorop kan fietsen, maar wie het meeste kan "pissen" (sorry, maar ja ook dat hoort erbij). Volgens mij hebben we elkaar 3x ingehaald, telkens een van de twee aan de kant.

De fietsrondes rij ik niet snel maar wel erg strak, misschien toch onderdeel van het plan? 1:13-1:12 en 1:14.

Tijd voor de wissel. En ja hoor, nu hebben we weer een leerpuntje te pakken. Stijlvol van de fiets gesprongen (dat na 94km) en rennen op de blote voeten. Fiets in het rek en helm op het stuur. De loopspullen liggen namelijk ergens anders. Rennen! Rennen! Rennen! fluit, fluit, fluit. Er komt een scheidsrechter op me afrennen. Frans geratel. Oui, je’ignore!!!! Maar nu wel, helm mag niet af, dus terugrennen naar de fiets, helm pakken, die moet namelijk bij je loopspullen. Rennen met je helm op, doet me denken aan de kinderen bij de zwemloop die met hun brilletje en zwemcap op aan het rennen beginnen. Een ophouden was vandaag dus een slimme actie geweest.

Had iemand al vermeld dat de omgeving prachtig is? Een deel van het loopparcours hadden we al gezien, mooi vlak langs het meer. We beginnen lekker, aanmoedigingen van Marinka, een oud-klasgenoot en Rene onze topsupporter doen me goed. Ik zie Willem omgekleed naast Rene staan! “ Uitgestapt” , roept hij. Verstandig, denk ik, het moet wel leuk blijven. Hij heeft de hele zomer weinig kunnen trainen vanwege problemen met zijn rug. Hij heeft goed naar z’n lichaam geluisterd en na de tweede fietsronde de handdoek gegooid. Volgend jaar Wim!!

½ marathon in 1:45 is het doel, precies de tijd die ik vorig jaar op dezelfde afstand liep in Allgau. De eerste km’s gaan harder dan het schema aangeeft, na 3 km begint er opeens een klim tussen de bomen, dat had ik niet helemaal verwacht, balen. Parcoursverkenning, staat normaal ook in het plan. De rondes zijn verdeeld in driemaal ongeveer 7 km, dat is wel fijn, het publiek kan je zo mooi volgen. De laatste ronde gaat zwaar, het plan wordt overboord gegooid. Ik merk dat ik de verwachte eindtijd niet ga halen en nu is het doorzetten, maar mentaal ben ik gebroken, een minuutje wandelen volgt. Kom op de laatste meters!

Bij de finish wachten we op elkaar. Aaldrik heeft het top gedaan, een zware halve marathon maar respect voor de fietstijden. Ik had het al eerder in een verslag vermeld maar hij is back! 5:58:48, onder de 6 uur. Zelf moet ik genoegen nemen met 6:13:03 en Michiel eindigt z’n eerste halve in 6:23:55. Het lopen begon goed, maar ook bij hem ging het in de laatste km’s steeds zwaarder. Na de finish is eten en drinken ruim beschikbaar. Zes uur lang bestond het eten uit zoete bende en een pizza smaakte goed. Zie de website voor de uitslagen.

Er zijn weer grenzen verlegd en er kan teruggekeken worden op een top weekend. Niet alleen sportief gezien maar ook sociaal, en zelfs culinair (Willem perfect geregeld) zijn we niets tekort gekomen. De organisatie in Gerardmer krijgt een dikke pluim. Rest mij nog om af te sluiten met twee zaken, de ene is: doe eens gek als triatleet en schrijf je in voor een halve, Gerardmer is een aanrader. Volgend jaar ga ik hier rammen, het raceplan is al in de maak. En de tweede is een onverwachte afronding van de zondag.

Zondag stonden de 1/8e en de Olympische afstand op het programma. De 1/8e hebben we gemist omdat we wilden uitslapen. De Olympische hebben we wel gevolgd. Vervolgens stond er ’s avonds een verloting van een auto in de planning, we zouden dit combineren met wat eten in de stad. Allereerst even zoeken waar die verloting is. We komen langs het gebouw waar we vrijdagavond de pastaparty hebben meegemaakt. “hey de tafels zijn gedekt”, roept er een. “Ha ze hebben vanavond zeker eten voor de vrijwilligers, die hebben ook wel wat verdiend na zo’n weekend!”, roept de ander. Verdiend hadden ze het zeker, alleen was het niet helemaal zoals wij dachten. Binnen hingen drie grote beeldschermen waarop beelden van het afgelopen weekend te volgen waren. De prijsuitreiking werd gestart, het weekend was nog niet over. Alle atleten kregen nogmaals eten en drinken aangeboden, de biertjes gingen er nu erg makkelijk in! Nu werd de triatlonkoorts dus nog even verlengd….. Wow dat wordt lang afkicken...

Verderop aan de tafel zit een atlete, ze komt onze kant op, in het Frans aanspreken is kansloos dus dan maar in het Engels. Blijkt ze Nederlandse, weer erg toevallig! Deze dame is gezellig en komt uit Oostzaan. Stiekem hoop ik eigenlijk binnenkort eens een kop koffie met haar te drinken, maar voor trainingen bij Azvd staat de deur natuurlijk ook open. Dus Linda mocht je dit lezen, kom eens langs!

Zwemprestatietocht Volendam

Zwemprestatietocht Volendam, Zondag 22 augustus 2010

Exact drie weken geleden kwam ik over finish in de triatlon van Immenstadt, dit jaar het WK 3oD. Wat een ervaring was dat! Racen in een mooie omgeving, een gaaf wedstrijdverloop en gelukkig ook de eindlijn gehaald. De eerste week na deze belevenis hield ik volgens plan volledig rust, afgezien van tweemaal een half uurtje rustig fietsen om de spieren te doorbloeden. De tijd daarna zou ik gebruiken om langzaam weer op te bouwen naar de halve triatlon van Gerardmer, ook een behoorlijk uitdagend fietsparcours. Michiel Hoff heeft mij namelijk overgehaald ook hier van start te gaan, ik vond dat geen slecht idee ook omdat vorig jaar na de halve van Immenstadt mijn focus had verloren. Ik dacht dat het kwam doordat ik geen doel meer had om voor te trainen, door te kiezen voor Gerardmer kon dat probleem worden opgelost.

Alleen er ontstaat altijd wel weer een nieuw probleem om op te lossen, toch?

Allereerst begon ik weer met de zwemtrainingen, 1:30 per 100m in de Crommenije ging voor de triatlon eenvoudig, alleen was nu een behoorlijke opgave. Daarnaast mistte ik de drive om langer dan een half uurtje in het water te liggen. Ik moest denken aan de tijd dat ik begon met zwemmen, toen vond ik 20 minuten ook echt lang en had ik het na 25 minuten echt wel gezien. Gelukkig ben ik intussen wel gewend aan een uur zwemmen en ook in het voorjaar heb ik trainingen afgewerkt langer dan 1,5 uur, uiteraard met voldoende uitdaging en leuke oefenvormpjes. Daarnaast wilde ik nu in de training niet lang achter elkaar zwemmen, sprinten wou ik: Het liefst 50 metertjes volle bak. Gekke gedachte hè? Juist nu je je lichaam beter een beetje rust kan geven.

Lopen. Lopen is m’n zwakste onderdeel. Ook in Allgau werd dat weer goed duidelijk. Met fietsen kon ik in het eindstuk mensen oppakken, mooie opsteker. Bij het lopen werd ik natuurlijk weer mooi neergesabeld. Plan was dus om iets aan m’n lopen te doen, via Nico ben ik toen bij Lycurgus uitgekomen. Niet de dinsdag/donderdag training, wat dat zijn m’n “schoolavonden”. Nee we gaan knallen op de atletiekbaan. De eerste training 3x1000 meter. 800m mooi tempo daarna 200m versnellen, alsof m’n longen uit m’n lijf vlogen. 3:42-3:32-3:39. Nee totaal niet het tempo dat je in Gerardmer op de halve kan volhouden, maar wel heel leuk. Onder de 3:20 lopen lijkt me trouwens wel een leuke uitdaging! Alweer zo’n gekke gedachte in de voorbereiding op een halve afstand…

Het volgende onderdeel, windsurfen. Windsurfen? Dat is toch geen onderdeel? Nee, maar WIND was wel datgene dat precies 14 dagen na de triatlon (lees: het moment dat ik met opbouwen zou beginnen) vol langs de Nederlandse kust vloog. En tja, dan kan ik me moeilijk inhouden. De hele dag op de plank, eindelijk weer eens mooie golven pakken en de lucht invliegen. Heerlijk! Even geen lange duur op de fiets. En na die surfsessie natuurlijk weer een paar dagen extra herstellen…

Moraal van het bovenstaande. Rust pakken lukt niet. Opbouwen wil niet. Ook op het werk is het even een weekje druk. Kortom we zitten weer in een soort vacuüm. Eigenlijk gewoon hetzelfde als vorig jaar. Nog ruim twee weken en we staan in Gerardmer, ik heb helemaal niet het idee dat ik nog een wedstrijd ga doen. We leggen ons er maar bij neer. In Gerardmer wil ik rustig fietsen (zolang dat mogelijk is) en proberen zo hard mogelijk te lopen. Wat kunnen we verder doen in de voorbereiding? Ik wil in ieder geval nog een paar langere duurtrainingen lopen en fietsen. Daarnaast stond de zwemprestatietocht in Volendam op het programma. 6 km was even teveel van het goede. Dus dan maar 3 km als training. Die zwemprestatietocht had ik in 2008 al eens eerder gedaan. Het IJsselmeer had toen een behoorlijke golfslag. Allereerst kon ik de boei toen slecht vinden. Vervolgens zwom ik bij de haven waar van die mooie bankjes staan om de wedstrijd te volgen (en dus ook publiek), recht de dijk op. Erg lachen!

Dit jaar ben ik beter voorbereid, ik zwem met lenzen in. En weet dat de dijk een kleine knik maakt bij de haven; een frontale botsing gebeurd dus niet nog een keer. Toch blijft het moeilijk oriënteren, je weet dat je evenwijdig langs de dijk moet zwemmen, de eerste boei is voor de 1500m en de tweede boei voor de 3000m. Moeilijk zoeken, helemaal als je plat in het water ligt. Dus maar even informeren. Waar ligt die tweede boei? Een Volendammer geeft antwoord: “Bij Kras”, “Kras”? Tja Kras. Had ik niet een klasgenoot die daar handbal speelt? Een sporthal? Het voetbalstadion van Volendam? Het blijkt een recyclingbedrijf. Het antwoord heeft voor mij echter geen betekenis. Ook ontbreekt het aan oriëntatiepunten in de omgeving. Meestal kijk ik naar bomen, windmolens, gebouwen of iets anders dat opvalt. En voorgangers natuurlijk, in de hoop dat die de goede weg zwemmen.

Het fluitje gaat. We kunnen starten. Samen met Joop Schwalbach en John Heimensem zijn van “buiten” Volendam. De zwemmers van de 6 km gaan meteen hard vooruit. Mooi daar kan ik me op oriënteren, wel opletten dat ik op tijd afsla natuurlijk. Ze gaan echter wel erg snel zeg. De benen kan ik niet volgen en besluit m’n eigen race te zwemmen. Alsnog golven, wel gek want de wind is vandaag west-zuidwest. Het aantal fuiken is minder dan vorig jaar. Er hoeft nu maar over één fuik te worden geklommen. In de vorige editie had ik daar al een techniek voor ontwikkeld. Eigenlijk niet klimmen, maar gewoon zo plat mogelijk in het water blijven. Armen erover heen, peddelen en de benen geflext houden en eroverheen laten glijden. Ik vond het wel een leuke onderbreking van het zwemparcours. Anderen besluiten om er omheen te zwemmen. Het fuik was niet het enige obstakel, zo liggen er aan het eind van de zomer ook een aantal wiervelden. Daar moet je niet met je benen in gaan hangen. Even geen mooie techniek met de armen maar gewoon rammen met lange slagen voor, korte slagen achter (anders blijf je hangen, denk ik….). We hebben van de winter al wat triatlonspecifieke oefeningen gedaan, de draaitechniek van buik naar de rug, die Ruben ons leerde om te kijken welke positie je ligt heb ik vandaag voor het eerst toegepast en werkte goed. Uiteraard ben ik nu wel erg benieuwd hoe we ons van de winter in de training gaan voorbereiden op zo'n “wierveld”!

Ondertussen heb ik het idee dat ik eerste lig op de 3km, precies bij de boei komen twee mannetjes zonder wetsuit terugzwemmen. Lagen die daar al in het water? Heb ze helemaal niet gezien. Balen, nu moet ik alsnog volle bak om aan te sluiten. Volgens de toeschouwers kon ik steeds dichterbij komen, vooral ook omdat ze tussendoor leken te kletsen. Fijn om gezamenlijk te zwemmen, ik zwem echter alleen. De twee zwemmers weten het gat te vergroten. Nog even langs de rondvaartboten (vervelende korte golven) en we zijn weer terug op het Slobbeland.

Erg leuke ervaring en volgend jaar zeker weer!

Trainen bij Centre Cycliste Remouchamps

Afgelopen vrijdag ben ik voor een paar dagen richting CCR gereden om wat klimtrainingen te doen en lekker uit te rusten. CCR staat voor Centre Cycliste Remourchamps en de naam dekt de lading goed. Het merendeel van de gasten is sportief en heeft ook zijn of haar fiets meegenomen. CCR is een heerlijke locatie tussen de vele klimmetjes die je in de Ardennen kunt vinden. Daarnaast zijn de eigenaren gezellige en erg relaxe mensen. Dat het prachtig weer is dit is ook erg mooi meegenomen.

.

















Vooraf had ik de volgende doelstellingen:

1. Erachter komen hoe we zo snel mogelijk een helling omhoog komen zonder na enkele uren geparkeerd te staan.
2. Erachter komen welke gelletjes ik WEL verteer tijdens langdurige en iets hogere inspanningen. (ik had al genoeg ervaring met How NOT to do).
3. Daarnaast belangrijkste van allemaal gewoon genieten natuurlijk :-)
   

Overzicht van de gemaakte trainingen:

• Vrijdagavond 25 km duurrit. Zo'n 1,5 uur gefietst. Weer even die rugspieren aanspannen.
  
• Zaterdag 84 km duurrit op de fiets met laatste uur twee beklimmingen op wedstrijdtempo. Totaal ongeveer 4 uur gefietst.
  
• Zondagochtend 1,5 uur gerend door het bos. Erg warm maar wel lekker. Stijgen zwaar, dalen heerlijk. Mooie trainingsprikkel. Tussendoor wat verkoeling bij de beekjes.
  
• Zondagmiddag vrij.
• Maandag weer een lange duurtraining (+4 uur) op de fiets. Avond chillsessie in de SPA van SPA. Goed voor het herstel maar wel genoeg blijven drinken, er was in ieder geval water genoeg.
  
• Dinsdag 2 uur gerend met tweede deel progressief met enkele blokjes wedstrijdtempo. Wel moeilijk te verdelen bij de afdalingen. Het lopen in deze ruigere omgeving vind ik ook steeds leuker vinden. Je moet alleen niet je enkel of been breken. Vooral vandaag ben ik in het bos weinig mensen tegengekomen. Ik vind het heerlijk, maar kan me ook voorstellen dat je het wat beangstigend kan vinden. Verder een prachtige roofvogel gezien, helaas geen fotocamera mee.
  

Intussen heb ik beter te verteren gelletjes en repen gevonden. En wil ik nog een kleine test doen met een kleine dosis eiwit in de bidon, iets wat vooral bij langdurige duurinspanningen spierschade zou moeten voorkomen. Ik ben erg benieuwd.

Conclusie: De algemene vorm is uitstekend, het lopen gaat lekker en het klimmen op de fiets is t.o.v het voorjaar alweer enorm verbeterd. Nu even vasthouden, maar mentaal ben ik (op dit moment, haha) klaar voor Allgau. Ik heb nog 2,5 week om weer wat te gaan twijfelen..... Maar goed om te weten dat ik nu weinig meer kan veranderen aan mijn voorbereidingen.

1/8e triatlon Azvd

De eerste echte individuele triatlon van 2010 was de 1/8e triatlon bij AZVD, mijn thuisclub. Dit jaar werd deze triatlon voor het derde jaar op rij georganiseerd. In de eerdere jaren was ik betrokken als vrijwilliger, dit jaar kreeg ik de kans zelf mee te doen.

Het doel van het evenement is om mensen uit de Zaanstreek en omgeving te stimuleren eens mee te doen aan een triatlon. Met de juiste sfeer is het heel goed gelukt om een recreatieve wedstrijd te organiseren waarbij deze doelgroep is bereikt. In totaal stonden er 84 deelnemers aan de start. De eerste 20 waren triatleten die wel vaker een wedstrijdje meepakken. De overige deelnemers waren voornamelijk mensen die uitdaging zijn aangegaan om eens een uurtje drie verschillende sporten achter elkaar te proberen. Naast individuele deelname was het ook mogelijk om in teams te starten. Om een beeld te krijgen van de wedstrijd: Er kwamen geïmproviseerde omafietsen voorbij met bidonnen vastgemaakt met tie-rips, maar ook strak afgemonteerde triatlonbikes van het formaat Cervelo die in de Tour de France niet zouden misstaan. Een bont gezelschap, en juist die combinatie stond garant voor een prima sfeer.

Eigen prestatie:
Het zwemmen viel me wat tegen. Over de 500 meter heb ik ongeveer 7 minuut en 5 seconden gedaan. Dennis Looze, Marten Mosch en Mathijs Dekker (5:37!!) bleven mij voor en af en toe voelde ik de vingers van Ruben van Duren op m'n voeten, sneller zwemmen zat er vandaag niet in....

Op de fiets begon de inhaalronde. Dennis vond dat hij al

voldoende alleen had gefietst en ik kon hem bijhalen. (Dat had vooral te maken met het aantal fietskilometers dat hij dit jaar heeft gemaakt, afgelopen maandag heb ik de Elfstedentocht gereden, dat was al meer dan zijn hele totaal). Toch leuk om een goede fietstijd neer te zetten! Ik wist dat ik hard moest fietsen om de concurrentie, die harder loopt, voor te blijven. Uiteindelijk is dat gelukt en kon ik nadat Dennis de finish heeft gepasseerd eindigen in een tijd waar ik tevreden mee ben. Voor het eerste in m'n carrière een podiumplaats. Geëindigd voor Marten Mosch, iets wat ik een jaar geleden nog als een onmogelijkheid zag. Heel trots op de podiumplaats ben ik niet, want dat is niet het hoofddoel dit seizoen, maar aan de andere kant heb ik altijd geleerd om je successen (hoe klein dan ook) te vieren. :-) Dus olé, olé! Daarnaast was het tijdens de wedstrijd ook genieten van alle andere deelnemers en de inzet van de vrijwilligers. Goed gedaan iedereen!

Eerste volgende tussenstop is op 12 juni in Huizen bij de Olympische afstand. Ik wil bij de eerste 15 deelnemers eindigen met een fietstijd binnen de 1:06:00 en een looptijd op de 10 kilometer binnen de 40 minuten. Eindtijd onder de 2:05 dat zou betekenen gelijk of sneller dan vorig jaar. SMART genoeg??

De geest is er klaar voor, nu het lichaam nog...

Gezellige boel bij Elfstedentocht

Tweede pinksterdag in Bolsward Friesland. In stralend mooi weer ben ik een dag eerder vanuit Zeewolde naar Friesland afgereisd. Met een tent in de tuin en alle andere kamers van het woonhuis gevuld konden we ons opmaken voor een korte nacht. De ouders van Maurice wonen op 2 km fietsen van de start van de Elfstedentocht, en dat kwam mooi uit. De start was namelijk al rond een uur of 6 in de ochtend. Wel vaag om zo vroeg op de dag al zoveel fietsers bij elkaar te zien. En wat een fietsen! Ik verwachtte racefietsen, maar er waren ook heel veel mensen op gewone fietsen, tandems en zelfs een bakkersfiets met een grote bak erop.

Het is perfect fietsweer, en ook al zou dat het niet zijn geweest dan maakte de sfeer onderweg veel goed. Wat een respect heb ik gekregen voor al die dames en heren op hun normale fietsen. Ja ook zij rijden vandaag 240 km! Onderweg veel leuke momenten, bijvoorbeeld de dame met het "mars-pakje". Mars van Snickers je weet wel. En tja, dan moeten we natuurlijk even een opmerking maken. "nu kan je ze lekker verbranden, Mars geeft je goede energie". "lust je er eentje?" Antwoord de vrouw. Wat bleek, de hele fietstas zat vol met snoepjes dus daar mochten we er een paar van pakken! Heerlijke tussendoortje. En weer een lachmomentje natuurlijk....

Tussen de middag een heerlijke pasta geserveerd door Jody en co. Sowieso hadden we vandaag een zeer fijne ploeg die zorgde voor de mentale en lichamelijke energie, op vaste plaatsen stond de auto klaar met bananen, energiereepjes en andere zaken. Bedankt jongens!

Onderweg echt genoten. En uiteindelijk blij met het kruisje. Iedereen in de groep moe en voldaan, goed gewerkt en het belangrijkste enthousiast en gezond aangekomen in Bolsward.

Zie jullie snel weer! En volgend jaar staat zeker weer in m'n agenda.



Foto's onder: Walter en Linda en een stempel halen.

Trainingskamp Ardennen

Net terug van trainingskamp Ardennen! Heel wat uren gemaakt, met een fanatieke en gezellige groep triatleten.

Het klimmen was even wennen maar smaakt naar meer. Dit was een perfecte week om de basis verder te versterken.

Foto met dikke smile, dat zegt genoeg denk ik.

Nu snel herstellen voor de teamtriathlon in Enschede van aanstaande Zondag!

Ronde van Noord-Holland 2010

Heerlijk fietsweer, geen wind en een zonnetje: voor het eerst dit jaar in korte broek.
Vrijdag lekker uit eten en zaterdag gezamenlijk op de fiets.

Ik bedank iedereen voor het gezellige weekend. O.a. Walter (respect voor z'n consequent rijden D1,D2 en D3), Janneke, Maurice, Harmke, Jan-Dirk, en Megahart(D) Martin. Weer heerlijk wat km's gemaakt! Nu elke week blijven toeren dan wordt die Elf-steden ook een groot feest.

Hier Jannek en JD met een opkikkertje.

Mens niet alleen overgewicht, binnenkort BMI voor paarden?

Flinke surf in Europa

Dat lagedrukgebied bij Ierland gezien?
Mochten er geen rare dingen tussenkomen ga ik in Oktober zeker eens in Ierland kijken..... Wel alvast even sparen voor een paar extra mastjes!
http://www.dailydose.tv/northwestireland.htm

Paasweekend sportweekend?

Zaterdagochtend had ik tentamen financiële rekenkunde, dit tentamen duurde ongeveer tot 12:00 uur. Ik had al gezien dat er om 13:00 uur op sportpark Sloten een wielerkoersje was voor trimmers, dus 's morgens had ik mijn fiets al klaargelegd in de auto. Na het tentamen (uitslag is nog even afwachten) snel met bidon en banaan naar het parcours gecruised en kijken of ik hier kon meekomen. Hiernaast een overzichtje van mijn HS en snelheid. Zoals je ziet veel wisselingen in tempo. Hartslag lag trouwens lager dan in de triatlons, maar dat kan te maken hebben met de kou. Het weer was trouwens wel heel slecht, eigenlijk de hele tijd regen gehad. Best lekker gereden en ik kon het tempo aan. Nu kijken wat er gebeurd als de tempo's nog wat hoger liggen.

Op maandag heb ik nog de 16,1 km bij Lycurgus gelopen. Rustig begonnen met als doelstelling de laatste 8-10 km in tempo 4:20 te lopen. Dat is deels gelukt, alleen de laatste kilometer was wat zwaar vanwege de wind. Eindtijd 1:11:50 uur.
Lekker sportweekendje. Zal er maar niet bij vertellen dat ik ook een avondje had doorgehangen in de plaatselijke bar Babbels en dat de avond voor de lycurgus classic vooral bestond uit vlees eten. .... :-) compenseert weer een beetje.......

uurchallenge Azvd

Vandaag vroeg op voor de Azvd uurchallenge. De start was om 9:00 uur, maar aangezien dit de eerste "zomertijd-dag" was voelde dat toch even anders.
Ik had geen idee welke afstand ik zou kunnen zwemmen en maakte een schatting van 3636m. Dit bleek niet eens zo gek. Uiteindelijk 3750m afgelegd in een uur. Met km-tijden rond de 16:00 minuten.

In de triatlon van Allgau zal ik ook 4 km moeten zwemmen. Mijn doel is dan om in de triatlon tussen de 1:00 uur en 1:10 uur te zwemmen over de 4 km in buitenwater. Nog wat trainingsarbeid te doen dus, want we moeten natuurlijk wel fit op de fiets zitten.....

Reinier Willemsen zwom zondagochtend 4100 meter en Cor van Mer 3650. Uiteindelijk ben ik tevreden met het resultaat. Nu moet ik ervoor zorgen harder te starten en nog harder te eindigen. De uitslagen staan op de website van Azvd.

Allgau

Halve triatlon Immenstadt Allgau Duitsland

Toen ik een jaar of 6 was fietste mijn moeder 2 keer per week met mij naar zwembad De Watering in Wormerveer. Mijn diploma’s waren snel gehaald. In tegenstelling tot de kinderen die nu het nieuwe ABC volgen had ik nog nooit van een borstcrawl gehoord. Tijdens mijn studie aan de Alo werd de techniek van het crawlen aangeleerd. Zo’n drie jaar geleden kocht ik in de winter een racefiets. Hardlopen deed ik voor de lol. Eind augustus 2007 werden de drie met wat fysieke arbeid gecombineerd op de 1/8e afstand in Aalsmeer. Al snel volgden in het jaar daarop Woerden en Holten, de kwart en de Olympische afstanden (1000/1500 meter zwemmen - 40km fietsen en 10 km lopen). Ik kreeg steeds meer plezier in het trainen voor triatlons. Het stellen van doelen en deze bereiken zijn voor mij de grootste motivatie om met deze sport bezig te zijn. Trainen zonder doel kan ik mij dan ook niet meer voorstellen.

In augustus 2008 werd in Almere het WK lange afstand georganiseerd, de 3OD afstand, dat betekent 3 keer de Olympische afstand (4 km zwemmen, 120 km fietsen en 30 km lopen). Ik herinner mij de goede sfeer onder het publiek, de hardwerkende triatleten en de ontladingen van deelnemers en publiek bij de finish. De sfeer bij de wedstrijd was heel speciaal. Leuk ook om te zien dat amateur en prof bij elke doorkomst een daverend applaus kregen.

“Die wedstrijd is alleen haalbaar voor een stel idioten die elke dag tijd hebben om te trainen.” Dat is wat ik dacht. Daarnaast hoor je zoals altijd de opmerkingen uit de omgeving: zijn die lange afstandtriatlons wel gezond? Het zijn vaak de reacties van mensen die zelf weinig aan sport doen of niet weten wat de betreffende sporter er voor moet laten. Het volbrengen van een goed voorbereide lange afstand triatlon vind ik gezonder dan elk weekend dronken uit de kroeg komen rollen. Veel collega triatleten zijn tot in detail bezig met gezond eten en het evenwicht tussen training en genoeg rusten. Als triatleet leer je grenzen op een andere manier kennen en zie je dat niet elke training als een kip zonder kop moet worden getraind. En zo kan alles natuurlijk gerelativeerd worden.

Ten aanzien van de trainingstijd is in de loop van de jaren wel iets veranderd. Waar ik vroeger bij een zuchtje wind altijd op de surfplank sprong, ga ik nu alleen bij echt mooie omstandigheden Al blijft deze verslaving behoorlijk in mijn leven aanwezig. In een weekend waarin veel getraind wordt of een wedstrijd wordt gedaan lig ik al vroeg in mijn bed. Feestjes zijn leuk, maar je hoeft niet overal bij aanwezig te zijn. Mijn vrienden weten wat ik wil bereiken en steunen mij in deze keus. Zij weten bij wijze van spreken wanneer ze me een appelsap moeten aanbieden. Maar ook dat na het seizoen een avondje bier drinken bij parkpop ook gezellig kan zijn. Zo wordt ook vaak gelachen om mijn afkeer tegen McDonald’s. De keren dat ik daar de afgelopen jaren heb gegeten zijn op een hand te tellen. Zo zijn nog enkele voorbeelden te noemen: varkensvlees eet ik uit principe niet. Uiteraard wordt één en ander ook weleens gecompenseerd, ik ben gek op satésaus en ijsjes!

Afijn, bij het zien van de prestaties afgelopen zomer heb ik zelf ook wel gedacht dat mijn ultieme sportdoel zou zijn om een Ironman-wedstrijd te volbrengen. Willen en kunnen zijn twee verschillende dingen. Ik ben nog jong en heb dus een paar tussendoelen gesteld. Eén daarvan was de Allgau triathlon in Duitsland. Na afloop van deze wedstrijd zullen we nog wel eens zien of die langere afstanden wel leuk zijn.
















2009 in chronologisch overzicht:

− Januari 2009: ik sta ingeschreven voor de triatlon. Daar komen we niet meer onderuit.

− April 2009: De kennismaking met hellingen. Rond 8:00 uur sta ik op uit mijn tentje op een kleine camping in Burg-Reuland, vlakbij het Drielanden punt van Duitsland, België en Luxemburg. Snel zet ik wat melk op het vuur en mix wat Brinta en suiker door elkaar. De bidons worden gevuld en mijn fiets staat glinsterend geprepareerd met als kleinste verzet de 39x28. Volgens iedereen genoeg om de heuvels in de Ardennen mee te lijf te gaan. Om 8:29 om precies te zijn vertrek ik op het fietsje voor de eerste lange duurtraining in wat “heuvelachtiger” terrein. De weg rechtdoor in het dorp heb nog niet gezien, dus die pakken we. Na de eerste bocht volgt echter een steile helling en meteen sta ik geparkeerd. De lichtste versnelling is nodig om boven te komen en dat lukt mij niet zonder op de pedalen te gaan staan. Al snel denk ik: “waar ben ik aan begonnen?” Het klimmen lijkt niet aan mij besteed. De volgende dag voel ik ook nog spierpijn in mijn rug en pak ik een dagje rust. Het warme bronwater in de thermen van Spa lijkt een goede uitwerking te hebben op mijn herstel en motivatie. De tent maakt plaats voor een bed bij een boerderij aan de voet van Côte du Rosier. Deze helling beklim ik meerdere keren in deze week. Aan het eind van de week rij ik een stuk gemakkelijker de bekende hellingen uit Luik-Bastenaken-Luik omhoog. La Redoute pak ik twee keer, De Stockeu, De Wanne ik heb ze allemaal gezien. Ik voel me een stuk sterker. Al zie ik wel dat ik moeite heb mijn normaal vrij hoge cadans aan te houden bij het klimmen.

− Juni 2009 staan de eerste triatlons op het programma. In vergelijking met voorgaande jaren heb ik meer getraind op lage intensiteit. Voornamelijk bij het zwemmen en fietsen heb ik meer kilometers gemaakt op lage snelheid. In Holten lijken alle inspanningen op de juiste plaats te vallen. Helaas was daar het zwemmen zonder wetsuit en heb ik daar wat tijd verloren maar met een fietstijd van 1:07:05 op 40 km waarbij 2 keer de Holterberg werd beklommen was ik behoorlijk tevreden. De vorm komt eraan!

− 17 juli vertrek ik richting Allgau. Het parcours van de triatlon is het gehele jaar met bordjes aangegeven en in de streek een begrip. Voor Duitsland is dit het landelijk kampioenschap middenafstand. Bij het fietsen staat 96 km op het programma en dit wordt dus één van de voorafgaande dagen door mij uitgeprobeerd. Het parcours is pittig, midden in het plaatsje ligt een helling met een stijging van 16-20 %. Gelukkig is deze korter dan La Redoute en het voelde ook wat lichter aan, maar toch moet je even flink aan de bak! Arnold maak je borst maar nat!


De week van de triatlon:

De dagen voor de triatlon ben ik al bij de Alpsee te vinden. Ik slaap op een camping 5 minuten lopen van de startplaats voor het zwemmen. Het zwemwater is een stuk kouder dan het water van het Alkmaardermeer. Gelukkig maar denk ik, dan ben ik er zeker van dat we zwemmen in wetsuit (dan zwem ik op de 2 km toch zo’n 6 minuten sneller dan zonder). Het uitzicht met groene heuvels is prachtig. Heuvels? Na de eerste fietstraining kom ik erachter dat we toch beter kunnen spreken van bergen.
Het slapen gaat in de eerste nacht niet al te best. Ik schiet wakker van geritsel en een vallende pan in mijn voortentje. Een dief denk ik meteen. Ik doe de rits open en stap naar buiten, maar hoor niets meer. Wel roep ik een Nederlands scheldwoord, mijn Duitse buren zullen wel gedacht hebben. De volgende dag mis ik een schoen en een heel bruin brood. Een arme dief denk ik nog. Mijn onbewuste gaat waarschijnlijk snel uit van het kwade, want volgens de campingeigenaar loopt er weleens een vos te struinen. Deze vos vindt het leuk om met een Quickie te spelen. Bij mijn buren is het eten uit de hondenbak opgegeten. Alles goed en wel, maar ik loop nu op mijn sandaaltjes door de regen. En voor de derde keer deze week zit ik (nu helaas verplicht) met Brinta aan mijn ontbijt. Wel een verantwoorde start van de dag natuurlijk. Over verantwoord eten gesproken: de meeste campinggasten kijken gek op als ze zien hoe groot de hoeveelheid groente is die ik elke dag ’s avonds aan het snijden ben en daarna in mijn eentje naar binnen zit te werken. Tja, velen zitten hier haast dagelijks aan de BBQ. Ik bedenk dat ik in mijn 3 borden warme maaltijd met extra koolhydraten minstens zoveel calorieën als mijn buren naar binnen werk. Krijg nog wel complimenten over mijn mooie gaspitje: Bedankt pa hij werkt perfect!

Op woensdag arriveren Michiel en Maaike met de kinderen. Vanaf nu M&M genoemd. Zij zijn deze week mijn grootste fans samen met hun kinderen Merel, Jasmijn en Roos. Zij slapen in een grote vouwwagen op het atletenterrein. Niet echt de speeltuin voor kleine kinderen, wel het uitrustpunt voor de atleten die na het spelen op hun Cervello P3 of hun nieuwste Andy Wollny Giant tijdritfiets gaan slapen in hun camper. We kijken onze ogen uit naar deze dure speeltjes. Voor Michiel mijn trainingsmaat en -broer (zoals zijn moeder zegt) dus wel een leuke speeltuin. Helaas zit een testritje op deze fietsen er voor ons niet in. Lol hebben we over mijn rustschema. Arnold zit namelijk al twee dagen aan het strand of in een stoel, terwijl al deze concurrenten gewoon druk blijven doortrainen. “Ik doe niets verkeerd!”, “daar worden ze toch moe van!” We blijven er om lachen. Ook de kinderen merken dat er iets aan zit te komen. “Je eet zeker niet die saus omdat dat beter is voor de triatlon?” en “Echt rust neem je niet, je hebt ons toch ook geduwd met de Krokodil!” Poeehhh ze hebben ook alles door en geven je zelfkennis. De oudste zit in groep 3; ze zeggen wat ze denken en vaak hebben ze nog gelijk ook. Echt rust houden is voor mij best moeilijk.
Het weer zit gelukkig mee, en we duiken zo nu en dan even het water in om af te koelen. In de avond weet ik nog wel een leuk spelletje voor de niet af te matten kinderen. “jat de schat”, het bewegen wordt deze kinderen met de paplepel ingegoten. Uiteraard moeten we wel om de veiligheid denken. Slippers zijn namelijk niet het meest handige renschoeisel. Dat had ik als gymdocent moeten weten. Een vliegende slipper, per ongeluk dan wel express had een huilbeurt tot gevolg. Een pedagogische les over het omgaan met verlies heb ik maar niet gegeven. Mijn respect voor Maaike en Michiel groeit met de dag. We zitten natuurlijk wat meer op elkaars lip en nu zie ik hoeveel energie deze kids hebben of andersom hoeveel energie deze ouders hebben. Ik voel mij altijd masterplanner als ik mijzelf vergelijk met vrienden en hun vrijetijdsbesteding maar van M&M kan ik nog veel leren als ik kijk naar de combinatie werk, ouderschap, vrienden, triatlon en kinderen: echt 24 uur in 24 uur!

Op zaterdag staat mijn “tirelanfiets” vol geprepareerd. Dat betekent twee volle bidons met isotone sportdrank, meerdere energierepen en zelfs enkele koolhydraatgelletjes voor het geval mijn maag gaat protesteren op het vaste voedsel. Het slapen gaat de laatste nacht slecht, maar daar heeft bijna iedere deelnemer last van. Je hebt toch enkele maanden voorbereiding gehad en nu moet het gebeuren. Het wekkertje gaat. Vakantie maar gewoon om 6:00 uur op. Als ontbijt neem ik wat koude pasta en fruit. Drink nog twee bidons vocht weg en loop met wetsuit naar de vouwwagen voor een laatste Senseo (ja die vouwwagen zat behoorlijk volgeladen), en Senseo dat hadden mijn concurrenten natuurlijk niet!

Al lopende naar de zwemstart zie ik dat het water er niet al te vlak bij ligt, een klein beetje wind zorgt voor golven en stroming in het water. Ik denk terug aan vorig jaar Ameland waar ik moest uitstappen vanwege een tegenwerkende maag (zout en zoet ging niet echt goed samen). Meerdere keren herhaal ik niet te hard van start te gaan bij het zwemmen. 10 minuten voor de start loop ik het water in… Brrr om 8:30 is het nog behoorlijk koud! De startlijn was breed maar het gaf toch wel een heel speciaal gevoel om met ruim 800 man tegelijk weg te zwemmen. In de triatlon ben ik geen slechte zwemmer, maar al snel blijkt dat het niveau in Duitsland toch behoorlijk hoog ligt. Ik zwem geen gaten dicht, maar probeer bij mijn medeatleten te blijven en doe er alles aan mijn energie zoveel mogelijk te sparen. Net onder de 31 minuten kom ik het water uit. Nu is het rennen langs alle witte zakken waar de loopspullen in klaarliggen. Michiel staat vlakbij mijn spullen, ik hoor nog net “gaat lekker!”

Waar je normaal het wetsuit naast de fiets uitdoet pak je nu je tas met fietsspullen en moet je doorrennen naar de kleidezelt. Hier wordt de tas met zwemspullen door vrijwilligers aangepakt en ren je na het omkleden door naar de fiets. Ik zie veel atleten een soort “Bram Som” sokken aandoen, ook om de armen. Anderen doen een regenjas aan, dit bepaald niet zonder reden. Tijdens het fietsen giet het met bakken uit de lucht en ligt de temperatuur rond 12 graden. Mijn voorbereiding is hierbij tekort geschoten, in triatlonpak spring ik op de fiets voor de 96 km knallen!

Na zo’n 4 km kom je aan bij de meeste steile klim van het parcours. De Kalveriënberg. Snel schakel ik terug en klim omhoog. De eerste 30 km van het parcours zijn voornamelijk klimmen en door deze inspanningen blijf ik warm. In de afdalingen komen waaghalzen snel voorbij, met enkele valpartijen tot gevolg. Halverwege het parcours wordt de Ettensberg beklommen en hierna begint de afdaling en daarmee ook de kou. Elke 20 minuten blijf ik eten en drinken en dat gaat gelukkig goed. De omgeving is prachtig maar daarvan genieten is er nu niet bij. Het blijft opletten met de gladde wegen. In de tweede ronde staat de Kalveriënberg van top tot teen vol met publiek. Alpenbellen rinkelen, de mensen schreeuwen en hierdoor sta ik voor mijn gevoel binnen 2 minuten boven! Echt super gaaf. Het zonnetje komt er doorheen en bij de Ettensberg zorgt een speaker met knallende klimmuziek voor de laatste motivatie. Met dank aan het triatlonstuur en de afstelling daarvan door Aaldrik kan ik op het vlakke vele mensen inhalen die mij in de klim voorbij zijn gekomen. Aaldrik bedankt! Na 3 uur en 14 minuten kan ik beginnen aan het lopen.
Tijdens het lopen is de temperatuur weer helemaal goed! Volle zonneschijn en 25 graden. Wat een tegenstelling met de ochtend. Ik heb geen problemen om in mijn looptempo te komen. Na zo’n 12 km in redelijk tempo hoor ik M&M met de kinderen die mij aanmoedigen. Ik had toen al uitgerekend dat ik misschien onder de 5,5 uur kon uitkomen. Dus dat roep ik nog even naar Michiel, op dat moment voel ik me nog goed. We gaan gestaag verder. Helaas wordt het lopen na 15 km wel steeds zwaarder. Misschien had ik mijn kilometers ook niet moeten klokken. Op een gegeven moment klokte ik een 6:10 op mijn horloge en dat gaf wel een mentale tik. Ik ging rekenen. Normaal staat er namelijk meestal een 4 bij mijn kilometertijd. 6 betekent nog 10 km/h uur, maar boven de 6 minuten op de kilometer betekent dat je langzamer gaat dan 10 km/h. Mijn verval was extreem… Aight! Daarnaast moet ik ook twee maal een plastic cabine opzoeken om te plassen. Hebben we in ieder geval genoeg gedronken. De 5,5 uur blijft in mijn hoofd rondtollen en in de laatste 3 km kan ik weer tempo maken. Uiteindelijk is mijn looptijd gemiddeld net iets meer dan 12 km/h uur geweest. Niet bepaald snel, maar de finish is bereikt! 5:24:16. In het stadion is een compleet atleten-opvanggebied georganiseerd. Alcoholvrij bier (wat een glazen) en een meters brede fruittafel maken indruk. Moeten ze in Nederland ook introduceren!

Na een douchebeurt fiets ik voldaan terug naar de camping. Het kunstje hebben we toch even geflikt. M&M, Merel, Jasmijn en Roos zijn niet voor niets gekomen. Ik wil ze bedanken voor de steun en de gezellige voorbereiding. De twee Ironman buren die de hele week hebben getraind hebben de ervaring van 10 Ironman wedstrijden waarvan zelfs 1x Hawai. Maar blijken niet gestart. Te koud. Erg veel vet hadden ze ook niet om hun lijf, en tja als je Kona gewend bent! Ze gaven wel een compliment en dat voelde goed. Ik was toch ruim drie kwartier eerder binnen dan ik vooraf had geschat.

Winnaar van de wedstrijd is Stefan Smidt, hij heeft de wedstrijd in 4:28:44 voltooid! Meest opvallend is zijn looptijd: 1:11:32 op 20 km. Dat betekent ruim 16,7 km/h! In de binnenstad van Amsterdam moet je flink doortrappen op de fiets wil je dat tempo kunnen halen.
Snelste Nederlander is Bert Flier, deze man is gemaakt voor extreme omstandigheden en wordt snelste Nederlander op de 5e plek. Sonja Jaarsveld wordt bij de vrouwen knap 8e. Arnoud van Garderen, een triatleet met ervaring op dit parcours, heeft mij dit voorjaar nog trainingstips gegeven en eindigt bij de eerste 40 deelnemers, bravo!

In de week na de triatlon ontvangen we een mail van de organisator German Altenried en zijn 760 “helferfreunden”. Er volgen complimenten voor de sportiviteit van de deelnemers. Men heeft zich goed aan de regels gehouden. Op het fietsparcours zijn geen noemenswaardige ongevallen voorgekomen. 725 mannen en vrouwen hebben de finish bereikt, terwijl op de startlijst 1150 atleten stonden aangemeld. Ongeveer 10% van de deelnemers is uitgevallen wegens de weersomstandigheden, enkelen waren onderkoeld. Anderen zijn niet komen opdagen. Daarnaast geeft Altenried aan dat op dit moment de laatste werkzaamheden worden verricht aan het werkplan WM 2010. De 3OD zal in het laatste weekend van juli 2010 in Allgau plaatsvinden.

Of ik volgend jaar ga starten op de 3OD besluit ik later dit jaar. Misschien moet ik eerst maar eens aan mijn loopsnelheid gaan werken. Mijn trainingen zal ik nog slimmer inplannen. ”24 uur in 24 uur”: we gaan vaker rennend naar het werk!

Hoge temperaturen, Zon en een klein beetje wind

Vanavond snel na het werk doorgereden naar het Zwet. Er stond een klein briesje uit het Noorden. Rond 19:00 uur kon ik te water gaan. Helaas was de wind toen al wat afgenomen. Hierbij enkele foto's gemaakt door Niels.
Kitesurfer is Emiel.

In de vlagen kon er genoeg snelheid worden gemaakt voor een klein sprongetje. Jaloers kijk ik naar Emiel en Niels. Deze gasten vertrekken volgende week naar Frankrijk om wat golven te surfen. Mijn plannen zijn volgende week anders... Triatlon Nieuwe Niedorp en Triatlon Holten, hopen op een windvrije week dus :-)

Olympische Huizen

In Huizen ben ik gestart op de Olympische afstand. De startgroep was niet bijzonder groot omdat dit jaar ook het NK voor Masters werd georganiseerd. Nico Krijgsman, clubgenoot die zich dit jaar wil gaan plaatsen voor Hawai heeft over zijn avontuur op dit NK een stukje geschreven: http://www.azvd.nl/triatlon/Huizen%202009.pdf

En...... Zelf ben ik tevreden. 10e in een tijd van 2:05:32

Niet geheel tevreden over Woerden

Maandag 1 juni stond de eerste triatlon van 2009 op mijn "to do"-lijstje. De kwart triatlon van Woerden. Het warme en mooie weer trok vele deelnemers én publiek naar het gezellige centrum van dit kleine stadje. De triatlon werd dit jaar voor de 25e keer georganiseerd en zoals ieder jaar ontbrak ook nu niet de goede sfeer!

De zwemstart was zoals altijd chaotisch; het zwemmen in Woerden vindt namelijk plaats in een veredelde sloot, met enkele bochten erin. Het is zaak aan de juiste kant te starten anders wordt je als zwemmer in de kant gedrukt. Helaas mistte ik wat explosiviteit bij de start waardoor ik in een grote groep terecht kwam. Na het keerpunt bij de brug (vol met publiek echt gaaf!!!) was het gelukkig rustiger in het water en kon relatief relax terug worden gezwommen. Ik klom net binnen de 15 minuten de trap op. (vorig jaar zwom ik 14:30). Belangrijk detail. Die 30 seconden gaan het hem doen.....

Dan de fiets op, al snel merk ik dat ik vrij moeilijk vooruitkom. Echt relax draaien zit er vandaag niet in. Marten (Azvd clubgenoot) komt voorbij rijden en ik kan hem niet volgen. Er staat ook veel wind. Op de heenweg fiets ik 32 tot 33 km/h op de terugweg gaat het dik in de 40. Uiteindelijk een gemiddelde fietstijd van 36 km/h (en dat kan natuurlijk sneller :-)).

Bij het wisselen kan ik eindelijk wat water over het lichaam gooien, het is namelijk behoorlijk benauwd (en ik had alleen maar zoete drank op de fiets zitten. Niet erg slim).

Het lopen ging voor het gevoel goed. Ik had geen problemen met de overgang. Echt hard ging het lopen nog niet maar ik weet zeker dat hier verbetering in zit te komen. (We komende weken gaan we nog wat hardheid opdoen). 1 rondje liep ik in 15 k/h uur. De rest van de 10 km liep ik op een tempo van 10,30 min per 2,5 km. Mijn eindtijd in het lopen was 44 minuten. Ga ik het doel onder de 40 te lopen dit jaar halen? Dat gaat zwaar worden....

Eindtijd op de kwart: 2:06:34. Vorig jaar was ik een halve minuut sneller. In de eindklassering ben ik wel 5 plaatsen opgeschoven: 45e. Volgend jaar dus minimaal bij de eerste 40.

De andere AZVD-ers waren flink sneller:

Nico Krijgsman 11e overal in een tijd van: 1:57

Marten Mosch mooie tijd van 2:01

Klaas Dekker had een 3e plaats bij de heren 50, allen gefeliciteerd!

Beachchallenge en Egmond-Pier-Egmond

Als triatleet ligt het moment waarop je wilt presteren vaak in de zomer. Om de conditie in de winter op peil te houden wordt getraind op lagere intensiteit en langere stukken. Voor het plezier doe ik ook graag mee aan strandraces. Afgelopen winter heb ik 2 races meegedaan, helaas beiden met minder goede afloop. De prestatie in de tweede race biedt wel verwachtingen voor de toekomst. Het knallen en samenwerken is toch weer heel anders dan het alleen rijden in de triatlon en dat maakt het uitdagend....

Beachchallenge:
In het kort, ik was niet geheel tevreden. De voorderieur (versnelling) liep vast door het zand. Daarnaast had ik de banden op erg lichte spanning gezet (niet wetende dat er ook een stuk fietspad en een afdaling op een dijk met basaltblokken in het parcours zat). Uiteindelijk toch nog wel tevreden en een mooie training gemaakt voor Egmond-Pier-Egmond. Doel voor de komende tijd is wat intensievere blokken te trainen zodat ik in snellere groepen kan handhaven. Volgend jaar iets meer bandenspanning en bij het startschot meteen aansluiten bij de snellere groepen.

Egmond-pier-Egmond:
De sloten zijn bevroren en half Nederland staat op de schaats. Uiteraard heb ik de afgelopen dagen ook flink geschaatst. Helaas had de vorst ook gevolgen voor het strand, zwinnetjes waren verraderlijk bevroren en dit had bij veel fietsers valpartijen tot gevolg. Het bevroren zand had ook een andere bijwerking: het strand was een racebaan.
Omdat ik door de triatlonlicentie kon starten in één van de eerste startvlakken kon ik mooi aansluiten. Het tempo lag hoog maar ik kon dit goed volhouden; een gaaf gevoel. In een groep wielrenners kwamen we na 35 minuten bij de pier. Na een afdeling was het hard "doorharken" om de aansluiting te houden, ook dit lukte. Alleen toen voelde mijn achterwiel wat raar aan en kwam ik tot de conclusie dat ik lek had gereden. Het verwisselen van de band met dit weer was geen pretje en ook een mooie klassering kon ik uit mijn hoofd zetten...

Planning 2009

Oktober de maand van de rust, November de maand van de plannen en dan rustig de tijd om de doelen voor 2009 op te stellen. Tja en wat zijn we dan van plan?? Qua sportprestatie wil ik een paar nieuwe doelen stellen. Een 1/8 triatlon binnen het uur, het voltooien van de halve triathlon en nog een paar tussendoeletjes :-)

In januari zal ik meedoen aan de combi van Egmond. Op zaterdag 10 januari het "beachbiken" en aansluitend op zondag 11 januari de halve maraton van Egmond. Het fietsen hoop ik binnen de 1:30 te doen. Het lopen onder de 1:35, ik hoop voornamelijk dat dat lopen gaat lukken.....

1 februari staat de 27,5 km van Apeldoorn op het programma. Dit om een goede push te geven aan mijn duurvermogen. Want......

24 juli ben ik van plan de 1/2 triathlon van Allgau te doen. Zuid-Duitsland. Dit houdt in: 2 km zwemmen in open water, 90 kilometer fietsen met enkele klimmen en afsluitend ruim 21 km hardlopen.

Daarna zal ik enkele wielrenwedstrijdjes willen rijden om aan de snelheid te werken. Het is afwachten of ik dit ga volhouden. Maar we gaan ons best doen.

Om na wat herstel in Aalsmeer mijn tijd op de 1/8e te evenaren.... Een top 5 klassering?? we will see!!

Nieuwe winterpakken voor AZVD triatleten

Een mooie timing: precies op het moment dat de winterpakken binnenkwamen is Nederland in winterse sfeeren. Een klein laagje sneeuw en voldoende ijs om klein tochtje te kunnen schaatsen.

En na de schaatslol weer voldoende dagen om weer op de fiets te stappen.

Mocht je binnenkort enkele blauwe gevaartes door de polder zien gaan, dan weet je wie het zijn.

wijk

Een beweging compleet in je hoofd? duizend keer gemaakt zonder surfplank, bijna dromen en dan eindelijk in praktijk brengen! Er staat een forward op de foto, YES!

Een beetje camera-geil wil ik nu natuurlijk met een one-handed op de foto, blijven oefenen dus!

Bretagne blijft super

Voor het eerst alleen met de golfsurfer richting Bretagne. Kon dat wel goed komen?

Perfecto, een hele week weinig tot geen wind en wel goede swell van rond de 1, 1,5 meter. Samen met 12 andere fanatiekelingen op coachkamp. Veel lol gehad, veel gezien en bovenal veel gesurft. Minimaal 20 uur surf!!

Heel veel geleerd en enorm naar het zin gehad.

Hieronder enige pica's waaraan je hopelijk ziet dat ik me prima vermaakt heb.

18 januari storm in Nederland

Bikkel Driekus ging toch even het water in, op de Poel in Aalsmeer. Bij windstoten van windkracht 11 gaf dit bovenstaand beeld.

Weinig vrije tijd?

Vaak hoor je het excuus dat ouders minder tijd hebben om te trainen bij het krijgen van kinderen. Deze twee kanjers zullen dit ontkennen, gezellig samen aan de bak en de baby hobbelt lekker mee. Als dat niet effectief met je tijd omgaan is....

Foto genomen op het strand van Urville, Normandie.

rondrijdende honden

Bepaalde honden rijden graag mee in de auto, op Pentrez Plage in Finistere, Bretagne kwam ik deze Duitse hond tegen die het liefste zelf het stuur in handen neemt.

de zoektocht naar de perfecte golf

In bretagne op zoek geweest naar de perfecte golf, één die erg in de buurt kwam liep bij "ile au vache", koeieneiland. Dit eilandje vlakbij de vuurtoren van Audierne loopt bij vloed bijna onder water, aan de voeten van dit eiland brak een hele mooie golf van rond de 1,5 m, voor Nederlandse begrippen 2 meter.

Helaas durfde ik er niet in vanwege datgene wat je op de voorgrond ziet, onder water liggen deze leuke steentjes ook... Wie weet volgende keer wel genoeg motivatie en lef om die golf af te rijden....