Als triatleet ligt het moment waarop je wilt presteren vaak in de zomer. Om de conditie in de winter op peil te houden wordt getraind op lagere intensiteit en langere stukken. Voor het plezier doe ik ook graag mee aan strandraces. Afgelopen winter heb ik 2 races meegedaan, helaas beiden met minder goede afloop. De prestatie in de tweede race biedt wel verwachtingen voor de toekomst. Het knallen en samenwerken is toch weer heel anders dan het alleen rijden in de triatlon en dat maakt het uitdagend....
Beachchallenge:
In het kort, ik was niet geheel tevreden. De voorderieur (versnelling) liep vast door het zand. Daarnaast had ik de banden op erg lichte spanning gezet (niet wetende dat er ook een stuk fietspad en een afdaling op een dijk met basaltblokken in het parcours zat). Uiteindelijk toch nog wel tevreden en een mooie training gemaakt voor Egmond-Pier-Egmond. Doel voor de komende tijd is wat intensievere blokken te trainen zodat ik in snellere groepen kan handhaven. Volgend jaar iets meer bandenspanning en bij het startschot meteen aansluiten bij de snellere groepen.
Egmond-pier-Egmond:
De sloten zijn bevroren en half Nederland staat op de schaats. Uiteraard heb ik de afgelopen dagen ook flink geschaatst. Helaas had de vorst ook gevolgen voor het strand, zwinnetjes waren verraderlijk bevroren en dit had bij veel fietsers valpartijen tot gevolg. Het bevroren zand had ook een andere bijwerking: het strand was een racebaan.
Omdat ik door de triatlonlicentie kon starten in één van de eerste startvlakken kon ik mooi aansluiten. Het tempo lag hoog maar ik kon dit goed volhouden; een gaaf gevoel. In een groep wielrenners kwamen we na 35 minuten bij de pier. Na een afdeling was het hard "doorharken" om de aansluiting te houden, ook dit lukte. Alleen toen voelde mijn achterwiel wat raar aan en kwam ik tot de conclusie dat ik lek had gereden. Het verwisselen van de band met dit weer was geen pretje en ook een mooie klassering kon ik uit mijn hoofd zetten...
